|
Veel voetballiefhebbers zullen zich 29 november 2005 nog wel kunnen herinneren: de dag dat FC Utrecht-speler David di Tommaso onverwacht overleed in zijn slaap als gevolgd van een hartkwaal.
Dit overlijden zorgde voor veel verdriet in de voetbalwereld, maar opende bij sommige topsporters ook de ogen, zoals blijkt uit het onderstaande artikel van Marjolein Schipper in de Telegraaf:
Toen FC Utrecht-speler David di Tommaso bezweek aan een hartkwaal, gingen haar ogen open. Beachvolleybalster Sanne Keizer (23) had precies dezelfde symptomen. Letterlijk met pijn in haar hart stopte ze acuut met topsport.
“De bijl viel toen David di Tommaso in november 2005 stierf aan een hartkwaal. Twee dagen eerder had ik nog op de tribune gezeten bij, naar wat later bleek, zijn laatste voetbalwedstrijd. Op de radio hoorde ik wat zijn klachten waren geweest en dacht: dat is exact wat ik zelf heb! Ik hakte de knoop door: ik stop met topsport tot ik precies weet wat ik mankeer.
Ik had al heel lang last van een hart dat op hol sloeg. Het hamerde echt mijn borstkas uit. In het begin gebeurde het één keer per jaar, maar al snel werd het één keer per maand, één keer per week... Ik viel ook zomaar flauw. Bovendien had ik tijdens wedstrijden last van kramp in mijn benen. Het werd bijna normaal om een medische time-out aan te vragen. Even liggen, wat drinken, en hup, daar ging Sanne weer.
Iedereen riep: ‘Je moet meer drinken voor een wedstrijd en je eet te weinig.’ Maar daar lette ik juist extra op. Cardiologen konden niets vinden. Tja, een sporthart, riepen ze dan. Dat heeft soms wat kuren. En als iedereen tegen je zegt dat je niets hebt, ga je aan jezelf twijfelen. Dat is mentaal zwaar. Stelde ik me aan? Ik heb me lang zo gevoeld, tot de dood van David di Tommaso. Ik dacht: dit mag mij niet overkomen. Uiteindelijk ben ik bij een cardioloog terecht gekomen die een afwijking constateerde. Gek genoeg was ik blij: eindelijk had ik bevestiging!
Ik bleek een extra wandje op te bouwen in een knoop voor de hartkamer. Mijn hartslag bleef daar als het ware tegenaan hangen, ging dan in de versnelling en wist er uiteindelijk langs te ontsnappen. Ik heb er nooit naar durven vragen, maar ik denk dat ik er niet veel langer mee had moeten rondlopen. Twee keer ben ik geopereerd: één kijkoperatie en de tweede keer is het wandje weggebrand. Beide keren was ik bij bewustzijn, ze gingen met een buisje via mijn lies m’n aders in. Ik kon het volgen op de monitor. Ze lieten mijn hart expres op hol slaan om te kijken hoe alles werkte. Juist het gevoel waar ik zo’n hekel aan had! Uit frustratie bemoeide ik me met álles, inclusief de muziek in de operatiekamer: Frans Bauer...
:. Vind Euro 2008 tickets
|
